Gembarzewski Leszek Kazimierz (1865–1942), inżynier. Syn Bronisława Karola i Heleny z Fijałkowskich. Po ukończeniu Instytutu Technologicznego w Petersburgu w r. 1889 ze stopniem inżyniera-technologa, pracował na jednej z państwowych kolei rosyjskich. W r. 1892 został zaangażowany przez W. H. Lindleya do budowy wodociągów i kanalizacji w Warszawie. W związku z tym badał urządzenia wodociągowo-kanalizacyjne na Zachodzie. Przy budowie wodociągów pracował jako inżynier-konstruktor przyczyniając się do wprowadzenia szeregu ulepszeń, m. i. do wybudowania na Wiśle zatok do czerpania wody zamiast bezpośredniego pompowania jej z nurtu. W r. 1905 objął kierownictwo stacji pomp rzecznych, pełniąc jednocześnie w ll. 1906–8 obowiązki naczelnika biura technicznego. W sierpniu 1915 r. Zarząd Miejski powierzył G-mu ogólne kierownictwo wodociągów i kanalizacji, a Lindley uczynił go swoim zastępcą. Z włożonych nań obowiązków G. wywiązywał się bez zarzutu, mając do pokonania wyjątkowo ciężkie warunki, spowodowane wojną, trzykrotnym zwiększeniem się terenu miejskiego, koniecznością rozwiązania technicznych problemów w związku z budową kolejowej linii średnicowej. Z dniem 1 XI 1923 G. przeszedł na emeryturę z powodu złego stanu zdrowia, nie zerwał jednak kontaktu z przedsiębiorstwem, śledził nadal jego rozwój nie szczędząc swoich cennych uwag, zwłaszcza co do projektów dalszego rozwoju sieci wodociągowo-kanalizacyjnej. Podobnie brał żywy udział w pracach Stowarzyszenia Techników, zwłaszcza przy założeniu przez nie szkoły im. St. Staszica i budowie dla niej własnego gmachu. Zmarł 5 VI 1942 w Warszawie. Pozostawił synów: Leszka-Adolfa, prawnika i publicystę, oraz Miłosza-Bronisława, literata, autora szeregu poematów oraz studium historycznego o Janie Tarle.

Materiały opracowane przez inż. Stanisława Rutkowskiego dla Dyrekcji Wodociągów i Kanalizacji m. st. Warszawy; »Czy wiesz, kto to jest?«.

Aleksy Bachulski